U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Parochies op bezoek


Mensen van de parochies, parochieraden, priesters en dekens, diakens en bisschoppen, ze komen graag bij ons op bezoek voor een gesprek of bezinning, om met ons mee te bidden en te genieten van de stilte van ons klooster. Hier zie je enkele foto's en lees je ook het verslag van hoe zij deze dag ervaren hebben!

 

 

De Parochieraad van Linde en Wauberg Peer bracht ons een bezoek. Hier lees je een boeiend verslag, namens de groep geschreven door Theo Vanderhoydonck, en met de mooie foto's van Joséé Boonen.

 

Een bezoek aan de zusters Clarissen

Om het werkjaar af te sluiten hebben de parochieraadsleden van Linde en Wauberg, samen met enkele losse medewerkers, een bezoek gebracht aan de Zusters Clarissen in St-Truiden.

Paula had dat zorgvuldig geregeld met een klasgenote van haar, die er in het klooster verblijft. Vlug onze auto’s geparkeerd en na een kleine wandeling kwamen we voor een mooi gerenoveerd rijhuis in de Diesterstraat met een naamplaatje naast de deur “ZUSTERS CLARISSEN”.

We waren zeer welkom want  de deur stond al op een kier. We belden aan en werden verwelkomd door zr. Mariette, de zuster-klasgenote van Paula. Ze bracht ons in een ontvangstruimte waar de stoelen reeds klaar stonden voor een gezellige babbel. Vooreerst kregen we een drankje aangeboden.  Zuster Carmen, een 45-jarige claris uit Zepperen, zette haar stoel tussen ons in en begon te vertellen. De vragen en antwoorden volgden elkaar op.

Vanwaar komt de naam Clarissen? 
De Zusters Clarissen leven naar de regel van de Heilige Clara (feestdag 11 augustus).  Zij behoren tot dezelfde orde als de Minderbroeders-Franciscanen van St. Franciscus van Assisi (feestdag 4 oktober). Ze dragen net zoals de broeders een bruin habijt en blote voeten in de sandalen. Ze leggen de geloften van gehoorzaamheid, armoede en kuisheid af en leven een beschouwend leven in beslotenheid.

Vanwaar haar roeping?
Zuster Carmen had in haar jeugdjaren nog nooit gehoord van de Zusters Clarissen.  Ze kwam met hen in contact door één van haar vriendinnen die haar over de zusters sprak en geregeld in het weekend een bezoek bracht aan het klooster en een bezinningsdag volgde. Deze raadde haar aan dit ook eens te proberen. Haar ouders hielden haar niet tegen, maar verplichtten haar wel haar studies af te maken. Ze studeerde in Hasselt aan de Normaalschool voor kleuteronderwijzeres. Na haar studies ging ze les geven en tijdens de weekends bracht ze al eens een bezoek aan de Zusters. Hoe meer ze er kwam, hoe meer genoegdoening kreeg ze ervan. De sfeer, de stilte en de gemoedelijkheid van de zusters, de mooie gezangen en gebeden troffen haar en lieten een diepe indruk na. Dit was iets voor haar!!

Hoeveel zusters verblijven er nog in het klooster?
Ze zijn in totaal met 7 zusters in hun gemeenschap. Momenteel zijn er echter enkele zusters uit Ivoorkust op bezoek.

Hoe ziet een dag er uit bij de zusters?
De dag begint  ’s morgens vroeg en eindigt ’s avonds laat. De hele vroege morgengebeden zijn weggevallen, wegens de hoge ouderdom van de Zusters. De dag wordt afwisselend gevuld met bidden, werken en eten. Een vijftal keren per dag gaan ze naar de kapel (morgengebed - eucharistieviering - middaggebed - vespers – avondgebed) De rest van de dag heeft ieder haar taak en vaak in stilte. De binnentuin (moes- en bloementuin) moeten onderhouden worden. Ze hebben een hostiebakkerij en maken duizenden hosties per dag. (De hosties van Wauberg komen ook van hier, zegt Frans) En de deurbel!! Die gaat voortdurend!!

Worden er nog eitjes gebracht?
Ze hebben hun eigen moestuin en hun hostiebakkerij. Maar ook van de giften leven ze. De deurbel gaat voortdurend. Ze leven met de mensen mee. Ze zijn helemaal niet wereldvreemd. Vele arme mensen komen met hen in contact en worden geholpen. Ze vragen hun gebed om mooi weer, om een goede afloop van een gebeurtenis,  voor genezing.

Is het nog zo’n strenge kloosterorde als weleer?
Ik heb u reeds verteld dat ze niet wereldvreemd zijn en veel contact zoeken met de lijdende mens.  Ze proberen ook op de hoogte te blijven van het wereldnieuws via radio, T.V. en computer.  Eenmaal per jaar mogen ze naar hun thuis gaan. En bezoek mogen ze geregeld ontvangen.

Zijn er nog vele Clarissenkloosters in Vlaanderen? 
In Limburg hebben we er nog twee: in Genk en in Sint-Truiden. In andere provincies zijn er ook nog enkelen. In totaal zijn er 10 clarissenkloosters in Vlaanderen. Dit is hun algemene website: www.clarissen.be.


Na deze fijne getuigenis van Zuster Carmen hebben we een wandeling gemaakt in hun binnentuin en een bezoek gebracht aan hun hostiebakkerij. Teruggekomen in de ontvangstruimte worden we getrakteerd met een tas koffie en zelfgebakken wafels (van de gekregen eitjes)! Ze was heel lekker!!  Het werd hoog tijd om naar de Vespers te gaan. Met de gemaakte gebedenboekjes konden we de gebeden en gezangen gemakkelijk volgen. Het waren echt fijne momenten! Momenten die ons zeker zullen bijblijven.

Tot slot nog een kleine anekdote, verteld door Zuster Carmen

Enkele weken geleden was er een klas op bezoek en bij het vertrek vroeg de meester welke de 3 geloften waren die de zusters hadden afgelegd. De gelofte van armoede en gehoorzaamheid wisten ze nog maar wat was die 3de ook al weer??? Een snuggere jongen uit de klas wist het weer: “Poetsheid” zei hij zeer fier. De zuster moest er hartelijk om lachen maar ja het was toch een goede vertaling van het woord “Kuisheid”.


Bedankt Zusters Clarissen!!


Theo Vanderhoydonck

 


 


Parochies van het dekenaat Evergem (parochies van Assenede, Evergem en Zelzate) op bezoek bij de zusters Clarissen in Sint-Truiden.
 
Een herfstdag,... het is namiddag maar nog denk ik aan de ochtendnevel die over weilanden en velden hing en de rust gaf die ik zoek. Ik denk aan de zon die soms ternauwernood probeerde door te breken en weigerde op te geven.  Hier en daar een vogel die klapwiekend opvloog, de natuur een schilderij. Een prachtig kader om straks te gast te mogen zijn bij de clarissen van Sint-Truiden. We waren welkom, zusters in de deuropening die wuiven naar de autocar! Wat een franciscaans enthousiasme.

Twee jonge zusters heetten ons welkom en prompt werden we verdeeld in twee groepen. Het duurde niet lang voor we ons opgenomen voelden in de warmte van deze gemeenschap. De zon deed deugd in de kloostertuin waar de laatste bloemen hun kleuren strooiden. In de hostiebakkerij werd geïnteresseerd geluisterd naar wat dit allemaal met zich meebrengt. Dit is uniek en niemand had zoiets al gezien.

Het was fijn dat we alles mochten vragen toen we weer in een kring samen zaten. Hoe groei je in deze radicale keuze? Wat mag en wat niet? Hoe verloopt dit? Net zoals in een relatie gaat het ook niet over één nacht ijs. Het bewust kiezen, niet gepusht worden, maar weten wat je doet en dit met de kracht van de Heer. Het is een godsgeschenk.


Het geluk is merkbaar, meer nog, het werkt aanstekelijk. Zo ook werden wij woordeloos aangesproken op ons geloofsleven. Wat betekent God in mijn leven? Hoe staat het met mijn geloof? Die vraag werd niet gesteld, maar je voelde je ergens geappelleerd hierover na te denken.

De vespers lieten ons samen bidden en zingen, het ging over vrede. Heer, geef ons vrede... De tenor- en altblokfluit zetten de toon, eenvoud is prachtig.

De zusters hadden sandwiches gesmeerd, een heleboel! En om het AF te maken: een stapel wafels...

Na al het spiritueel genieten kwam het afscheid nemen én uitwuiven. Ik kan niet anders dan danken om wie Clara van Assisi was, wie Franciscus van Assisi was en wat ze nog mogen betekenen, elke dag, elk uur, in het leven van deze clarissen, in ons allen.

Heer, maak mij een instrument van Uw vrede...
 
 
Verslaggeving: Martine 
 
 


 

Ongeveer 25 priesters en diakens van de dekenaten Sint-Truiden en Borgloon kwamen, samen met hun deken en parochie-assistente, twee dagen op recollectie bij ons. Sprekers waren in de advent zr. Elisabeth en in de vasten zr. Carmen. Hier kan je wat foto's bekijken en een verslag lezen van de recollectiedag in de advent.
 
Op dinsdag 27/11 hielden de dekenaten Borgloon en Sint-Truiden hun gezamenlijke recollectie bij de Clarissen. Het werd een dag om niet te vergeten!

Rond 9.30u kwamen een twintigtal actieve priesters, emeriti, diakens en de parochieassistente binnen gesijpeld. Na het warmhartig onthaal en de koffie luisterden wij geboeid naar zuster Elisabeth die ons een goed beeld schetste van Clara van Assisi, haar roeping tot nederigheid en armoede, haar inspiratie, haar relatie met Sint- Franciscus en de stichting van haar kloosterorde. Daarna was er tijd voor persoonlijk gebed en bezinning en even later trokken we samen met de zusters naar hun kapel voor het fraai gezongen middaggebed.

De broodmaaltijd met heerlijke soep was zo voorbij en we schoven terug aan rond zuster Elisabeth om te luisteren naar haar uiteenzetting rond roeping in het algemeen maar ook naar de getuigenis van haar persoonlijke roeping. Dat viel erg in de smaak. Na weer tijd voor bezinning en gebed sloten wij onze dag af in de kapel waar we samen met de zusters de Heer loofden en dankten.

Tot slot werd er een groepsfoto gemaakt om ons samenzijn in het klooster af te sluiten. Tevreden togen we naar huis, reeds hoopvol uitkijkend naar de volgende recollectie.


 
Diaken Karel Hayen
 


 

Wij hadden ook de eer onze bisschop, Mgr. Patrick Hoogmartens te mogen verwelkomen in onze gemeenschap. Na de plechtige Eucharistieviering ter ere van het de H. Trudo en de drie heilige vrouwen: Clara van Assisi, Christina van Sint-Truiden en Lutgardis van Tongeren, kwam hij ons bezoeken. Een heel aangename ontmoeting!