U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Leerkrachten op bezoek


Leerkracht zijn in het bijzonder onderwijs: je moet het maar doen. Een roeping waaraan je je leven in liefde geeft. Met vreugde mochten wij een groep leerkrachten die les geven aan heel bijzondere kinderen, ontvangen om met hen iets te delen van onze levenswijze en onze roeping. Hieronder kan je het verslag lezen van Ninja, één van de leerkrachten. 

 

 

Op vrijdag 5 oktober 2012 waren wij te gast bij de zusters Clarissen te Sint-Truiden. Wij, een groep leerkrachten en directeurs in het Buitengewoon Lager  Onderwijs van Limburg verzameld in de werkgroep PAG. Wij, de verantwoordelijken voor pastoraal op onze scholen.

Elk jaar openen wij het nieuwe werkjaar met een uitstap. Op die startdag ligt de nadruk op ontmoeting, gezellig samenzijn, uitkijken naar een nieuw werkjaar met nieuwe en verrijkende prikkels en aanzetten …

Tijdens die vrijdagvoormiddag begin oktober werden wij, na een lekkere warme kop koffie of thee in het Begijnhof, door twee enthousiaste gidsen opgehaald en doorheen de stad met haar prachtige gebouwen geleid. Na een gesmaakt middagmaal kwamen wij bij de zusters Clarissen terecht. Wat we mochten verwachten, wisten we niet. Een rondleiding in hun klooster misschien? Of toch niet? Want, mag je daar wel komen? Een historische schets van de stichteres, de heilige Clara, dan misschien? En wie zou ons ontvangen? Het beeld van zusters dat ik en de meeste van mijn collega’s hebben, is immers dat van een dametje op leeftijd dat heel rustig en beleefd op vraagjes antwoordt. Een ‘moedertje’ begaan met de mensen van de maatschappij die behoeftig zijn, maar iemand die een beetje uit de mode, een beetje wereldvreemd is misschien …?

Dat dat beeld ‘serieus’ bijgestuurd moet worden, bleek al vlug. Toen de grote poort openging, werden wij door twee jonge en energieke zusters heel snel in twee groepen verdeeld. Het ging echt ontzettend vlot … Niet treuzelen, geen tijd verliezen … Hup! Voor we het goed en wel beseften, zaten we in een kring in een warm lokaal. Het was de bedoeling dat we gedurende anderhalf uur vragen zouden stellen aan de zuster. Maar welke vragen stel je aan een zuster? Het overviel ons allemaal zo een beetje? Aanvankelijk verliep het ‘stroef beleefd’. Zijn jullie hier met veel zusters? Hoe oud zijn de zusters? Brengt men nog eieren? … Maar naarmate de minuten vorderden en ook de gedrevenheid van de zuster over ons straalde, kwam het gesprek in een geweldige stroomversnelling. Zuster Carmen had goed in de gaten waarmee wij worstelden en nam het gesprek in handen. Nog geen tien minuten later was elke aarzeling verdwenen. Het werd een zeer boeiend gesprek. Voor ons zat een ontzettend gedreven vrouw die met haar beide voeten stevig in de wereld en in het leven staat. Een vrouw die op de hoogte is van wat er zich buiten de kloostermuren afspeelt, een jonge vrouw met gevoelens, vragen, bedenkingen, humor … Maar bovenal een jonge vrouw die bewust heeft gekozen voor het kloosterleven bij deze orde en die daar nog geen seconde spijt van heeft …

Wij vielen van de ene verbazing in de andere … Verbaasd over wat het kloosterleven inhoudt, over wat kan en wat niet kan, over wat er van hen verwacht wordt, over wat ze gedaan krijgen met hun beperkte middelen, verbaasd over de toeloop van mensen in nood die aankloppen en geholpen worden op wat voor manier dan ook …

Ik zou hier nog wel een tijdje kunnen doorgaan … Het was allemaal zo overweldigend … ’s Avonds, thuis bij de familie, in het weekend bij de vrienden en ’s maandags op school bij collega’s en de leerlingen … bleef ik maar vertellen over onze diepmenselijke ontmoeting. Ik geraakte niet uitgepraat over de zusters.

Na het rijke gesprek kregen wij koffie in de eetzaal. Op weg naar de refter overviel een gevoel van medelijden mij. Medelijden met de collega’s van de andere groep. Wat hadden wij het maar getroffen met zuster Carmen als gastvrouw. Maar mijn medelijden leek ongegrond. Ook zij hadden een gedreven, humoristische en échte vrouw ontmoet, zuster Elisabeth.  Dat bleek toen we ook haar ontmoetten tijdens het uitdelen van de lekkere zelfgebakken wafels. ‘Wat doe je immers anders met die grote toevloed van eieren! ;-)’

Na de koffie volgde nog een sfeervolle bezinning in de gezellige kapel. Daarna kregen we de kans om ook de andere zusters te begroeten. Elke zuster straalde rust, geluk en vrede uit en een leeftijd konden we niet op de zusters plakken. Wie het toch probeerde, zat meestal tien jaar onder de werkelijke leeftijd. We kregen ook nog de kans om een kijkje te nemen in de hostiebroodbakkerij. Een echte aanrader om eens te bezoeken met kinderen van de lagere school.

Later dan verwacht keerden we naar onze thuis ergens in Limburg terug. Allemaal waren we onder de indruk van wat we die dag gehoord, gezien, gevoeld en beleefd hadden. Leerkrachten van het buitengewoon onderwijs ontmoetten buitengewone mensen met een buitengewone spiritualiteit … Ik zie het in jou … ‘het’ was hier meer dan ooit voelbaar, merkbaar, tastbaar aanwezig …

Bedankt zusters!

Ninja, namens PAG Limburg