U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Gedichten over rouwen


Wie afscheid nam van een geliefde medemens voelt de pijn van het gemis tot lange tijd nadien. Begrip, troost, medeleven en genezing kan je mogelijk putten uit muziek en poëzie, omdat zij vermogen te zeggen wat eigenlijk onuitspreekbaar is. Op deze pagina kan je enkele stukjes poëzie tot je nemen die je mogelijk toto troost of houvast kunnen zijn in je verdriet. Hier vind je ook een website met zinvolle teksten voer rouwen waarin je misschien voeding vindt en ook hulp bij een verwerkingsproces.

 

Dit gedicht ter nagedachtenis aan onze lieve overledenen brengt onder woorden wat niet onder woorden te brengen is, het onnoemelijke verdriet van mensen die hun geliefden aan de overkant missen. Maar ook in het vertrouwen dat zij nu bloeien, 'liever dan ooit voordien'.

 

 

Gedachtenis

 

 Ze zeggen zoveel. Dat het went.

Dat de tijd een helende mantel is.

Zoveel dat het overgaat als griep,

vervaagt in het stof van de dagen.

 

Maar het blijft hangen als mist op

mijn haar. Ik overwinter in verdriet

om hoe het was, had kunnen zijn.

Jij bloeit liever dan ooit voordien,

 

met nog zachtere kleuren van leven,

hoewel ze zeggen dat het niet mag.

Ze zeggen zoveel. Of liever nog niets.

En dat went nooit. 

 

 © Mark Naessens

 

Opgenomen in het prachtige boekje met CD:

Alleen witte bloemen. CD-boek met gedichten over afscheid,
verlies en troost, samengesteld en gelezen door Jessie De Caluwe.”,
 
Lannoo, Tielt, 2000


 

Een gedicht van Rainer Maria Rilke uit zijn 'Stundenbuch' met een knappe vertaling van Piet Thomas. Een gedicht, opgedragen aan al onze geliefde overledenen en wie om hen rouwen.

 

  Meine Wesens Dunkelstunden 

 

Ich liebe meines Wesens Dunkelstunden
Ich liebe meines Wesens Dunkelstunden,
in welchen meine Sinne sich vertiefen;
in ihnen hab ich, wie in alten Briefen,
mein täglich Leben schon gelebt gefunden
und wie Legende weit und überwunden.

Aus ihnen kommt mir Wissen, dass ich Raum
zu einem zweiten zeitlos breiten Leben habe.
Und manchmal bin ich wie der Baum,
der, reif und rauschend, über einem Grabe
den Traum erfüllt, den der vergangne Knabe
(um den sich seine warmen Wurzeln drängen)
verlor in Traurigkeiten und Gesängen.
 
                                                    R.M. Rilke

Ik heb de donkere uren van mijn wezen lief
Ik heb de donkere uren van mijn wezen lief
waarin mijn zinnen zich verdiepen;
in hen heb ik, zoals in oude brieven,
mijn dagelijks leven reeds geleefd gevonden
als een legende ver en overwonnen.

Uit hen haal ik het weten dat ik nog voor
een tweede, oeverloze leven sta.
En vaak ben ik zoals een boom
die ruisende en rijp over een graf
de droom vervult die de verdwenen knaap
(rond wie zijn warme wortels dringen)
verloor in droefenissen en gezang.
 
            R.M. Rilke (Vertaling: Piet Thomas)



Een gedichtje ter nagedachtenis aan de vele slachtoffers van geweld in deze wereld, ook vandaag weer... ja, het leven kon zo mooi zijn...

 
 


Wachten

 
Ik ken een land aan Gene Zijde,
daar is geen kou, geen duisternis.

Geen mensen die elkander mijden,
daar is geen pijn, geen droefenis.
Daar zal ik op je blijven wachten,
mijn ogen steeds op jou gericht.
Opdat als jouw tijd is gekomen,
wij samen opgaan naar het licht.


Hennie Gerrits - Brink


 



Dit gedicht van Gerrit Achterberg dragen we op aan alle kinderen die heel erg ziek zijn en bijzonder aan hen die in ons land de veel te zware verantwoordelijkheid toegeschoven krijgen zelf te beslissen over hun levenseinde. 

Dit kunstwerk is van de kunstenaar  © Leonid Afremov.

 

© Leonid Afremov / Olieverf op doek© Leonid Afremov / Olieverf op doek

 

Voor u te zijn geboren...

 

Ik heb mijn lichaam prijs gegeven,
en prijsgegeven zal ik zingen
de nooit gekende sidderingen,
waarmee de ziel het bloed
binnenvoer en voorgoed
mijn lichaam dansen doet,
mijn lippen kussen doet,
mijn handen strelen.

O dalen zonder vallen, zo verheven,
dat men op alle bodem engelen ontmoet.
O vallen en verworden, zo om ‘t even,
dat men zich van zich zelve gans ontdoet.
O vinden van een nooit gevonden leven,
tussen zichzelve en de engelen begroet.

Ik weet dat hier de dood mee is gemoeid.
Maar des te meer ontbloei ik van de vele
uitstortingen van vrede en van leven:
dit is het grote voorspel, het is goed
voor u te zijn geboren, mijn Beminde,
die ik zich in mijn lichaam voel bevinden.

 
                                           Gerrit Achterberg


 


Het ontroerende lied dat je hier kan beluisteren, is een lied van Karen Taylor Good. Het zijn de afscheidswoorden van ouders aan hun stervende of overleden kind. Bidden we voor alle kinderen die vanaf heden onder druk zullen worden gezet om euthanasie aan te vragen, voor hen die nog te klein zijn om te weten wat er met hen gebeurt en voor alle kinderen die niet meer de kans en de tijd krijgen om rustig en op een natuurlijke manier te sterven en afscheid te nemen van dit leven, van hun ouders, grootouders, zussen, broers en vriendjes... Op de achtergrond van deze pagina kan je dit lied beluisteren.

 

Songtekst ~ Precious Child:

 In my dreams, you are alive and well
 precious child, precious child
 in my mind, I see you clear as a bell
 precious child, precious child!
 In my soul, there is a hole
 that can never be filled.
 But in my heart, there is hope
 cause you are with me still!
 
 In my heart, you live on
 always there, never gone
 precious child, you left too soon!
 Tho' it may be true that we're apart
 you will live forever... in my heart!
 
 In my plans, I was the first to leave
 precious child, precious child!
 But in this world,
 I was left here to grieve

 precious child, my precious child.
 
 In my soul, there is a hole
 that can never be filled!
 But in my heart there is hope
 and you are with me still!
 
 In my heart you live on
 always there, never gone!
 Precious child, you left too soon!
 Tho' it may be true that we're apart
 you will live forever... in my heart!
 
 God knows I want to hold you,
 see you, touch you
 and maybe there's a heaven,
 and someday I will again...
please know
you are not forgotten until then!

 
 In my heart you live on
 always there, never gone!
 Precious child, you left too soon!
 Tho' it may be true that we're apart
 you will live forever... in my heart!

Vertaling:  Kostbaar Kind

 In mijn dromen leef je en maak je het goed
 dierbaar kind, kostbaar kind!
 In gedachten zie ik je zo overduidelijk
 dierbaar kind, kostbaar kind.
 In mijn ziel is een leegte
 die nooit meer kan worden gevuld!
 Maar in mijn hart is er hoop
 omdat jij nog steeds bij me bent!
 
 In mijn hart, leef je verder,  altijd ben je er aanwezig, nooit ben je er weggegaan!
 Kostbaar kind, je bent te vroeg vertrokken…
 Al mag het waar zijn dat we ver van elkaar zijn:
 Je zal voor altijd leven ... in mijn hart!
 
 In mijn plannen was ik de eerste die zou sterven
 dierbaar kind, kostbaar kind.
 Maar in deze wereld
ben ik achtergelaten

om te treuren dierbaar kind, mijn dierbare kind!
 
 In mijn ziel is een leegte
 die nooit meer kan worden gevuld!
 Maar in mijn hart is er hoop
 omdat jij nog steeds bij me bent!
 
 In mijn hart, leef je verder,  altijd ben je er aanwezig, nooit ben je er weggegaan!
 Kostbaar kind, je bent te vroeg vertrokken…
 Al mag het waar zijn dat we ver van elkaar zijn:
 Je zal voor altijd leven ... in mijn hart!
 
 God weet dat ik je wil vasthouden,
 je zien wil en aanraken...
 En misschien is er een hemel
 en zal ik je op een dag opnieuw zien!
 Weet dat je ondertussen
 niet vergeten bent!

 
 In mijn hart, leef je verder, altijd ben je er  aanwezig, nooit ben je er weggegaan!
 Kostbaar kind, je bent te vroeg vertrokken…
 Al mag het waar zijn dat we ver van elkaar zijn:
 Je zal voor altijd leven ... in mijn hart!


 

Een gedicht van M. Vasalis, met een heel diepe inhoud. Als je het weer en weer leest, dan openbaart de diepte van dit gedicht zich ook aan jou! Graag dragen wij het op aan al de slachtoffers en hun geliefden van de tyfoon Hiyan op de Filipijnen.


 
De jonge VasalisDe jonge Vasalis 

 
Soms, als gij zwijgt


Soms, als gij zwijgt en uit het venster schouwt,
 grijpt mij uw schoonheid als een wanhoop aan,
een wanhoop door geen troost te blussen,
niet door te spreken, niet door te kussen,
en groot als mijn bestaan, en even oud.
 
Dat ik u zien moet en u niet kan zijn,
van u gescheiden door mijn eigen ogen,
dat gij daar zit, zo buiten mij geboren,
het doet als een geboorte pijn.
 
Wanneer gij zwijgt en uit het venster ziet,
 komt soms de wind en hij beweegt uw haren,
die aan de boorden van uw voorhoofd staan
als aan een stilstaand water oeverriet.
Soms komt een wolk de hemel langs gevaren,
ik zie de schaduwen over uw ogen gaan.
 
Dan is het mij alsof gij eeuwig zijt,
of ik maar even bij u leven mag,
alsof mijn tijdelijkheid mij van u scheidt,
dan wendt uw hoofd zich om, ik zie uw lach.
 
M. Vasalis
 
Uit: M. Vasalis, Vergezichten en gezichten, G.A. Van Oorschot, 2009
 


Deze 'Mijmering over het Leven' en het prachtige Aquarel, ongeveer gelijktijdig ontstaan, zijn creaties van Rudi Thomassen. Hij stuurde ze ons toe ter deelneming bij het afscheid van onze dierbare zuster Francisca, die zoveel hield van de natuur en van wie gezegd kan worden 'zij had een engelengeduld'! Daarom is dit gedicht zo passend voor haar en delen wij het graag met jou in de nagedachtenis aan onze geliefde medezuster.

 
Mijmering over het Leven


Het water vloeit voorbij
de rivier geleid
naar de oneindigheid
van de verzamelende Zee.
 
Maar de weerspiegeling
van al die bomen
die door het water
tot leven zijn gekomen
en langs de oevers zijn gegroeid,
die blijft, en nodigt uit
tot blijven dromen
van wat het water heeft bezield
toen het hier is voorbijgekomen.
 
Met hartelijk medeleven

Rudi Thomassen



 


Dit stukje wondermooie Poëzie met muziek is één van de pareltjes (het 6e deel) uit het 'Requiem van Twijfel en Troost' die door je heen gaat alsof de hemel de aarde raakt. De teksten zijn geschreven in directe, herkenbare taal en roepen daardoor zelf ook weer emoties op. Uiteindelijk bieden de teksten troost en perspectief. Hier kan je dit lied ook beluisteren.

 

 

Struikelsteen in de woestijn

eenzaam
gelaten
tot daar
waar
woordeloos geslagen
taal nog slechts gedachte is

veertig maal
denken
onder koele maan
taak
haalbaarheid
prijs

alleen
staan de
gedachten

versteend
onder schrijnend zonlicht
volledig dicht gedacht
de cyclus
leven
sterven
opstaan

heilig spel van de dag
en de nacht

die komt
met
wat als ook de gedachte sterft

er vallen woorden
- uit duister en uit licht -
dat er geschreven staat

de mens
gestold gedachtegoed
luistert
kiest
neemt een woord op
gaat
wordt taal van de gedachtenis.

Steven Fuite

 

Dit Requiem is op een bijzondere manier tot stand gekomen. Twee auteurs schreven ieder afzonderlijk losse teksten en gedichten. Linda Opheide, personal coach voor innerlijke bewustwording, reflecteert met haar poezie op haar eigen indringende ervaringen van verdriet en verlies. Predikant Steven Fuite verbindt in zijn liederen deze ervaringen en gevoelens met zijn Bijbelse bronnen. In het Requiem ontmoeten hun verschillende perspectieven elkaar.

Tekstschrijvers Bert Stuij en Willem Brouwer van het koor Synoidos bundelden de teksten en bewerkten het tot een Requiem.

Dirigente van Synoidos, Nadia Loenders, maakte samen met haar echtgenoot, Jos Simons, dirigent van het harmonieorkest Cercle Musical, prachtige muzikale arrangementen. Er is voor pakkende muziekstijlen gekozen. Zo is een 13-delig werk ontstaan waarin orkest en koor samenwerken om die ontmoeting van Linda en Steven muzikaal over te brengen.

 

Struikelsteen in de woestijn wordt hier gezongen door bariton Math Dirks.

 

Dit Requiem is warm aan te bevelen, zeker wanneer je een rouwproces doormaakt, maar ook zo.

 

Bron: Website: Requiem van Twijfel en Troost  

 

Dit 'Requiem van Twijfel en Troost' - Intermezzo, gecomponeerd door Nadia Loenders (mezzo-sopraan, dirigent en componist) en Jos Simons (althobo-solist en componist) kan troost en genezing bewerken in lichaam en ziel.  


 


 
Een heel bijzonder gedicht, over sterven en leven....

 
De monniken van Sénanque

 

Zij stierven er snel en stil
en zonder overtollige reutel spoedden zij zich heen
van sterfplaats naar sterfplaats,
jaren ouder van jaren verlangen.

Als zonderlinge geliefden woonden zij in het landschap,
aan alle wensen der weelde ontwend,
zachtmoedig als wat niet meer wordt gevreesd.
Zij kenden geen verhuizen meer.
 
En wij, gekomen uit de oorden
van het roekeloos woekerend woord,
wisten tussen stof en steen en stilte
de ampere galm van hun stappen nog bewaard,
 
en zwegen, als voorgoed ontheemd,
in de leerzaamheid van zeldzame minnaars,
en van jaren verlangen
werden wij jaren en jaren ouder.
 
Luuk Gruwez

Uit: 'Een huis om dakloos te zijn.'

Elsevier Manteau, Antwerpen/Amsterdam 1981, blz.31.

 



Ter nagedachtenis aan de 28 slachtoffers die ons zo plots zijn ontvallen door het busongeluk in Sierre - Zwitserland: de kinderen, de jonge mama en papa's en die lieve 'oma', een gedichtje om hen te gedenken...

Als je op deze kaarsjes klikt,
kan je een rouwregister tekenen
ter nagedachtenis aan de slachtoffers
van het busongeluk in Sierre.
Als je op deze kaarsjes klikt, kan je een rouwregister tekenen ter nagedachtenis aan de slachtoffers van het busongeluk in Sierre. Boodschap van de overkant

 
Ik ben rustig heen gegaan,
vrij van grote pijn,
zonder vele woorden...
Mijn hart God toebehoorde,
rust eeuwig in het Zijn.
 
Ik ben vredig heen gegaan,
spreek elke dag met mij.
Vertrouw me al je zorgen...
zo heel in God geborgen,
ben ik je dicht nabij.
 
In stilte ben ik heen gegaan,
geleid naar 't grote Licht.
Als sterren hemels pinken,
jouw ogen tranend blinken,
zie ik je aangezicht.
 
                    Stephanie Cosemans

 


In deze dagen missen wij onze geliefden die naar de overkant zijn gegaan en daar op ons wachten nog sterker dan anders. Voor alle mensen die lijden onder het gemis van hun dierbare overledenen: een gedicht van een monnik. Het is genomen uit de dichtbundel 'Tijdloos' van Christian Pirenne: meer dan 50 wondermooie gedichten voor wie zich regelmatig wil verdiepen in een stukje poëzie.


Naast gedichten  tref je er prachtige foto's uit de natuur in aan, gemaakt door broeder Wigbert Verschuren. Als je op de afbeelding van de kaft klikt, kan je deze dichtbundel eventueel rechtstreeks bestellen. Zoals het er treffend in beschreven staat: 'Tijdloos is een kostbaar boekje voor wie wil stil staan bij de tijd die ons gegeven is'. Dankzij de instemming van de uitgever kunnen we je laten proeven van één van de pareltjes uit deze bundel:

 
Mijn geliefde


Het lijkt al lang geleden
dat hij is heengegaan
die mijn geliefde was.
Wij waren samen onderweg
en nog maar halverwege...,
onverwacht kwam toen
de dood ons tegen.
 
Het lijkt al lang geleden...
maar liefde rekent niet
met tijd, zij roept verleden
tijdloos terug tot heden.
En tot de verste horizon
dringt liefde door, daar
waar de aarde en de hemel
raken aan elkaar.
 
Het lijkt al lang geleden
dat hij is heengegaan
die mijn geliefde is.
Steeds meer komt hij
geloof ik
mij nabij.
 
Christian Pirenne, Tijdloos, Abdij van Berne - Heeswijk (2010) 72.

 


 

Twee gedichten van M. Vasalis, uit haar bundel 'Vergezichten en gezichten'.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O sla de rots opdat ik ween


Verdriet kit al mijn krachten samen,
zodat ik roerloos word als steen.
Mijn hele wezen wordt materie,
een ondoordringbaar star mysterie,
o sla de rots, opdat ik ween.
 
                                               M. Vasalis


 


 


 

Froukje Giltay schreef een prachtig in memoriam voor Vasalis...


 
In memoriam VasalisFroukje GiltayFroukje Giltay


Zij heeft voor ons
gezicht en vergezicht
geopend, waar diep
verdriet en groot geluk
onscheidbaar zijn verweven –

waar parken en woestijnen
tot hoger eenheid zijn verheven –
de vogel Phoenix
zingend voor ons uit
zijn as ontstijgt.

 

                                  Froukje Giltay

 


Ter nagedachtenis aan de vele slachtoffers van geweld, terreur, oorlog, ziekte, honger en natuurrampen, en bijzonder ter nagedachtenis aan de mensen die op 18 augustus 2011 op het muziekfestival Pukkelpop in Kiewit zo plots met de dood werden geconfronteerd en voor hun dierbaren, een gedicht van Martinus Nijhoff:

 


        Het derde land

 
Zingend en zonder herinnering
Ging ik uit het eerste land vandaan,
Zingend en zonder herinnering
 
Ben ik het tweede land ingegaan,
O God, ik wist niet waarheen ik ging
Toen ik dit land ben ingegaan.
 
O God, ik wist niet waarheen ik ging
Maar laat mij uit dit land vandaan,
O laat mij zonder herinnering
 
En zingend het derde land ingaan.
 
Martinus Nijhoff (1894-1953)